روزنامه قانون: سه شنبه 29/11/92
جامعه ما جامعهاي است كه در آن دولت همه كاره است. در كشورهاي توسعه يافته اين گونه نيست كه دولت همه امور را در دست داشته باشد و بيشتر دولت نقش نظارتي و تكميلي دارد ولي در جامعهاي كه همه چيز از جمله اقتصاد آن و تصميمگيريهاي آن دولتي است و حتي شنيده ميشود كه قرار است وزارتخانه ازدواج و طلاق تشكيل شود و به طور كلي ميتوان گفت ميخواهند همه چيز را دولتي كنند و به طور كل انرژي جامعه را گرفتهاند، نقش افراد و آدمها مهمتر از سازمان و تشكيلات است.
بنابراين اين گونه ميتوان پرسيد كه چرا در كشورهاي توسعه يافته عموم امور سيستماتيك و برنامه ريزي شده است و اين گونه ميتوان پاسخ داد كه در اين كشورها دولتها خيلي تعيين كننده نيستند و آنچنان بخش خصوصي و مردم و نهادهاي غيردولتي فعالند كه دولت نقش تكميلي و نظارتي را پيدا ميكند. در كشورهايي مانند كشورهاي كمونيستي يا كشورهايي مانند ما اينگونه ايجاب ميكند كه عملكرد مديران توسط دولت تحت كنترل قرار بگيرد و از همين رو است كه حركاتي نمادين مانند سركشي سرزده و از پيش برنامهريزي نشده از وزارتخانهها انجام شود. اگر مقايسهاي بين ايران كنوني و كشورهاي كمونيستي صورت بگيرد نيز به خاطر آن پهنه عظيم و لخت دولت در اين كشورهاست و در اينگونه كشورهاست كه همه چيز دولتي است. در واقع اين قبيل رفتار دولت تابع وضعيت خاص ماست. ما به هيچ وجه قابل مقايسه با كشورهاي توسعه يافته نيستيم. ما در بهترين حالت كشوري در حال توسعه هستيم. در واقع اگر بخواهيم به شكل تفكيك شده به بررسي بپردازيم بايد بگوييم كه ما در حوزه سياسي و دولتي كشوري عقب مانده هستيم و در تحولاتي مانند تحولات اجتماعي و فرهنگي است كه در حال توسعه هستيم. پس قياس رفتار دولت در ايران با قياس رفتار دول توسعه يافته معالفارق است. از همين رو است كه رفتاري مانند بازديد سرزده آقاي روحاني از وزارتخانهها خيلي قابل تحليل نيست و بايد صبر كرد و بحث را منوط كرد به مشخص شدن منظور دولت از اين رفتار و كسب اطلاع صحيح. اما آن چه كه مشخص است اين است كه جامعه ما همچنان منتظر است و آماده است تا ببيند بالاخره اتفاق خاصي رخ ميدهد و تغييري صورت ميگيرد يا خير و بايد دانست كه اتفاق مورد نظر مردم از جمله اتفاقات نمادين نخواهد بود. در دو دولت قبلي عدم برنامه محور بودن دولت منجر به اين شده بود كه دولت هر روز نمايشي بازي كند و نه تنها تغيير مثبتي در زندگي مردم ايجاد نكند كه به آن ها، چه در سطح جهاني و چه در سطح داخلي ضربه بزند. مردم ما طي اين هشت سال رفتارهاي نمايشي و شكلي اين گونه را زياد ديدهاند و حتي جنبههاي حادي مانند شعارهاي مذهبي دادن و حتي برگزاري كارناوالهاي سفرهاي استاني را همه ديدهاند و بنابراين ميتوان گفت دولتهاي نهم و دهم استاد اين گونه رفتارها بوده و حالا مردم با ديدن نتيجه اين هشت سال ديگر به اين قبيل نمايشها بها نميدهند. اين رفتارها در واكنش مردم تاثيري نخواهد داشت و آنها اقداماتي عملي كه تاثيراتي روي زندگيشان بگذارد را مورد قضاوت قرار ميدهند. مردم ما حالا سخت درگير مشكلات اقتصادي و بيكاري جوانانشان و مشكلات و آسيبهاي اجتماعي و امنيتشان هستند. ما هر روز اخبار و اطلاعات و پيامدهاي اينها را ميبينيم و ميدانيم كه مردم به دنبال تغيير در اين خبرهاي بد هستند. مردم به دنبال بهبود زندگيشان هستند. آنها نميخواهند نگران بچههايشان باشند، نميخواهند نگران زندگي جاري و سلامتي و جان و مالشان و بحث آسيبهايي مانند اعتياد و كارتون خوابي باشند و ميخواهند آينده آيندگانشان تامين باشد. جامعه به حضور فردي در مكاني بي تفاوت است.
http://ghanoondaily.ir/